Magazin dünyasının en “gürültülü” isimlerinden biriydi Erol Köse. Kavgalarıyla, ifşalarıyla ve kurduğu imparatorlukla hep göz önündeydi. Ama gidişi… O gürültünün tam tersiydi. Sessiz. Ve insanı durup düşündüren bir son.
Ölümünden sadece bir hafta önce tüm telif haklarını kızına devretmesi, cenazesine kadar her detayı içeren bir vasiyet bırakması…
İnsanın aklına şu soru düşüyor: Bir insan, hayatının sonuna yaklaştığını hisseder mi?
“GÜLŞEN’İ O DOĞURDU AMA...”
Rasim Ozan Kütahyalı’nın (ROK) ardından yaptığı açıklamalar, Köse’nin yıllardır konuşulan yönlerini yeniden alevlendirdi.
ROK’a göre o, Hande Yener’den Gülşen’e, Atilla Taş’tan Ayna Grubu’na kadar pek çok ismin yükselişinde pay sahibi olan etkili bir yapımcıydı.
Ama aynı anlatımın bir de karanlık tarafı var.
“Yayınlara çıkartmam, ezerim, nefes aldırtmam” gibi sözlerle anılan sert bir profil…
Kütahyalı’nın, “Kötülükten mutlu olan bir insandı” ifadesi ise tartışmayı bambaşka bir noktaya taşıdı.
DAL RÜZGÂRI AFFEDER, AMA KIRILMIŞTIR BİR KERE
Vefat haberinden sonra gelen mesajlar şunu gösterdi: Herkes aynı yerden bakmıyor bu hikâyeye.
Kimi saygıyla andı, kimi susmayı tercih etti, kimi ise geçmişi hatırlattı.
Seda Sayan, “Çok beddua ettim” derken aslında yılların birikimini tek cümleye sığdırdı.
Rober Hatemo’nun dile getirdiği iddialar da işin başka bir boyutuna işaret etti.
GENÇLİK YILLARININ KAYIP HİKÂYELERİ
En sert sözler ise yıllar önce onunla yolu kesişen isimlerden geldi.
Nez, “Hakkımı helal etmiyorum” dedi.
Sinem Umaş, “20 yaşındaydım, hayatımı mahvettin” sözleriyle geçmişe döndü.
Rüzgar Erkoçlar’ın deşifre edilen hayatı ve Köse’nin yıllar sonra gelen “Hekimlik yeminime yakışmadı” itirafı ise bugün sitem dolu bir sessizliğe dönüştü.
ZİRVEDEN KALAN SORULAR
Erol Köse gitti.
Ama arkasında tek bir hikâye bırakmadı.
Başarı diyen de var. Kırgınlık diyen de.
Mirasını kızına, cenazesini dostuna emanet etti.
Ama geriye kalan asıl şey, cevaplardan çok sorular oldu.
Ve belki de en önemlisi şu: Bir insan ardında ne bırakır? Şarkılar mı… Yoksa hikâyeler mi?
Şimdi geriye sadece şu soru kaldı:
Bir insan öldüğünde şarkıları mı yaşamalı, yoksa kırdığı kalplerin hikâyesi mi?
Perde kapandı, hesap mahşere kaldı.